Achtenveertig uur het diepe bos in

Achtenveertig uur het diepe bos in 

De sterren, de wind door de bladeren en mijn grenzen verleggen. Ik heb genoten als een klein kind!

 

Achtenveertig uur het diepe bos in 

In de voetsporen van "Sentiers du Phoenix"

5 min. VRIJHEID

Een wandeling van achtenveertig uur tussen de bossen en weilanden van de Ardennen. Genieten van de laatste zomerse zonnestralen en de eerste herfstkleuren. Een nacht in het bos, met het geluid van burlende herten. De sterren, de wind door de bladeren en mijn grenzen verleggen. Ik heb genoten als een klein kind!

 

Een ontmoeting met Julien Libert, een inwoner van de Ardennen verliefd op de natuur 

 

Ik had al eerder kennisgemaakt met Julien want we hebben dezelfde passie voor avontuur en schrijven hierover op onze blogs. Ik wilde erg graag door de Ardennen wandelen met hem want binnen de reiswereld is hij een ware held: hij is het type dat gaat trailrunnen en packraften op parcoursen die voor normale mensen onmogelijk lijken. Op zijn foto's is hij altijd in actie te zien, op één of andere fantastische plek, een bergtop, wandelpad of betoverend bos. Hij straalt een natuurlijke kracht uit van iemand die alles kan overwinnen, met groot respect voor de natuur die centraal staat in zijn leven.

Ik geef toe dat ik het best spannend vond. Slapen in het bos, zwijnen, kou in de tent, kilometers lopen met een zware rugzak…

Voor zover ik me kan herinneren ging ik toen ik veertien was voor het eerst op bivaktocht. Want hoezeer ik ook van wandelen hou, ik heb altijd overnacht in een comfortabele chalet of gîte. Slapen in een bivaktent was een échte droom van me. Ik bereidde me er al een tijdje mentaal op voor, maar ik heb het nooit geprobeerd. Dus, deze ervaring aangaan samen met mijn vriend Peter en Julien als gids was dé gelegenheid om op verkenning te gaan.

Legenda: Julien Libert, van het blog "Sentiers des Phoenix", neemt zijn lezers mee door de vier uithoeken van de Ardennen maar ook de rest van de wereld. Zijn artikelen beloven je een terugkeer naar de natuur en zijn een ware ode aan het avontuur. Hij geeft ook de GPX gegevens van zijn tochten, en maakt ze daarmee toegankelijk voor iedereen die zijn mini-avonturen zelf wil ontdekken.

De ontspannen kant van wandelen

 

“Het wordt een ontspannen dagje”, legt Julien ons uit terwijl we ons klaarmaken voor vertrek. We laten de auto achter in Samrée en beginnen aan de vijftien kilometer die ons scheiden van de bivakplek van Houffalize, op het Plateau des Tailles.

 

De natuur strekt zich in al haar lieflijkheid voor ons uit: prachtige zonnestralen, een zacht briesje door de bladeren, waterstromen, paddestoelen... Allemaal heerlijke momenten om als wandelaar van te genieten. Aan de rand van het bos komen we ineens een groepje hindes tegen. Ze kijken even om en rennen dan voor onze ogen weer weg. We voelen ons helemaal afgezonderd in het bos, geraakt door het diepe contact met de natuur.

 

 

Ik wist niet zeker hoe ik me zou weten te redden. Maar de wens om mijn grenzen te verleggen hielp me meer dan ooit.

Sentiers du Phoenix

Het magische gevoel van een bivak

 

We komen vrij vroeg aan bij de bivakplaats en zetten ons kamp op. Ik help Julien met hout zoeken om vuur te maken terwijl Peter een houtstronk probeert door te zagen met de zakzaag die Julien bij zich draagt. Een groepje toeristen zet een stukje verderop zijn kamp neer en het bos komt wat meer tot leven.

De avond valt langzaam terwijl het vuur aanwakkert. Ik ga op pad om water te halen bij de rivier om een gevriesdroogde couscous (een fantastisch product) klaar te maken, die Julien heeft meegebracht. Ik moet daarvoor vijf lange minuten het bos in, helemaal in het donker.

Aan het einde van het pad zie ik een voorhoofdslamp: er komt iemand mijn richting uit gelopen. Het is een meneer die alleen aan het wandelen is en die me vraagt waar de bivakplaats is. Een simpele ontmoeting maar ik word er blij van.

 

Water gaan halen om een maaltijd voor te bereiden is een avontuur op zich: je gaat in één keer back to basics. Maar in het donker op één van de vele wandelpaden een wandelaar tegenkomen die hetzelfde doormaakt als jij: dat is geen toeval meer. Je deelt op dat moment een gevoel van overleven, zonder ook maar één woord uit te wisselen.

 

Later op de avond komen andere vrienden en onbekenden aan op de bivakplaats. We delen het kampvuur, bier en leuke gesprekken voor dat we ons terugtrekken in onze tent of hangmat.

De lange terugtocht en de mooiste omwegen

 

's Ochtends vroeg deelt Julien zijn koffie met ons. We nemen een ontbijtje en gaan snel weer op pad. Vandaag wordt het niet zo "ontspannen" als gisteren! Er wacht ons een tocht van vijfentwintig kilometer om weer bij Samrée te komen, ons vertrekpunt.

We stappen dus door, soms wat sneller, dan weer wat langzamer. Julien leidt ons door de prachtige stukjes bos die hij kent.

 

Hoewel ik moe begin te worden heb ik het gevoel dat ik zo dagen, weken door zou kunnen lopen... Of misschien wel altijd? Zou ik eeuwig door kunnen lopen? Ik raak er zelf van overtuigd en krijg er meer kracht van. Ik heb ook iets overwonnen in de Ardennen: ik ben een échte warrior.

Deze belevenis zelf ervaren 

Neem contact op met Julien Libert, via zijn blog Sentiers du Phoenix

www.sentiersduphoenix.be